VONANI BILA

The eccentric magician throws & catches his torches blazing with fire up in the air in front of the Antwerp city’s baroque cathedral unburnt. The roaming pipe-smoking madman kicks the magician’s bag, a tin of oil and things away. He swings his arms vigorously, hurriedly running here and there twitching his lips. He stares up at the blank sky, and he bursts into laughter. The crowd of tourists laugh. The madman is stealing the show.

Zonder zich te branden werpt & vangt de zonderlinge goochelaar zijn vuurfakkels in de lucht, vlak voor de barokke kathedraal van de stad Antwerpen. De gekke pijprokende zwerver schopt tegen de tas van de goochelaar, schopt het blik olie en andere dingen weg. Met vertrokken mond en druk zwaaiende armen loopt hij haastig van hier naar daar. Hij kijkt omhoog naar de lege hemel en begint onbedaarlijk te bulderen. De toeristen lachen. De gek steelt de show.

We are from the same hospital. He is not my father. He loves attention like the brass band that has just finished playing nonsense at a wrong place, wrong time for wrong audience. The man from Schizoburg seems to be telling the magician that his show is monotonous, monotonous, monotonous. But people really love magic in the city (and witchcraft).

We komen van hetzelfde tehuis. Hij is mijn vader niet. Hij houdt van aandacht, zoals het fanfarekorps dat net flauwekul heeft gespeeld op de verkeerde plek, op het verkeerde moment, en voor het verkeerde publiek. De man van Schizodorp lijkt de goochelaar duidelijk te maken dat zijn voorstelling saai, saai, saai is. Maar mensen zijn dol op betovering in de stad (en op toverkracht).

What you’ve just seen was bullshit. The show is only starting now. The magician roars and calls forth Veronique amidst the crowd to help with the show. Beautiful Veronique is both excited and anxious. He lakes her small bag, hides it deep in the jumble of his things behind him. Who can trust a man from Magicstan with her bag; especially when there are bank cards and maybe condoms, just in case?

U hebt nog niets gezien. De voorstelling begint nu maar pas. De goochelaar schreeuwt en roept Veronique uit de groep om hem te assisteren. Mooie Veronique is opgewonden en angstig tegelijk. Hij neemt haar tasje, verstopt het tussen de rommel achter zich. Kun je zo’n man uit Toverstad vertrouwen met een tasje, vooral eentje met bankkaarten en misschien condooms, je weet maar nooit?

He is a charming kung fu man in bodysuit. He breaks me with laughter. I like his wit. He speaks excellent English in a Flemish land even the old women are gripped looking at a young man twisting lips with ease. He commands us to dance and clap as he juggles his torches, like monkeys we dance and clap. Obviously even some three Germans in their sandals and socks up to the knee dance with pleasure. He commands us to scream and whistle — a man and his son, Kim, from Chicago say yeah, do it man! People really love magic in the city (and witchcraft).

Hij is een charmante kung fu-man in nauwsluitend tricotpak. Hij maakt me aan het lachen. Ik hou van zijn grappen. Hij spreekt perfect Engels in een Vlaamse stad en zelfs de oude vrouwen kijken geboeid naar de jonge man die met gemak monden aan het lachen maakt. Hij beveelt ons te dansen en te klappen terwijl hij met zijn fakkels jongleert, als aapjes dansen we en klappen we. Drie mannen in sandalen en met kousen tot de knieën opgetrokken, kennelijk Duitsers, dansen vrolijk. Hij beveelt ons te roepen en te fluiten – een vader en zijn zoon Kim, uit Chicago, zeggen yeah, do it man! Mensen zijn dol op betovering in de stad (en op toverkracht).

What you’ve just seen was bullshit. The show is only starting now. Veronique climbs onto the shoulders of man from Magicstan. She is a bit huge, but a magician can carry even a car on his shoulders and head and not collapse. She trembles. Head high. Grips his head so tight. She will be fine. Man from Magicstan rides on a one-wheeled bicycle. He claps. He hums and speaks in tongues, hmm-prrr-mrr…He rides so well. He’s got balance. I want to see him on the concrete ground in tears and blood, but I know it’ll only be Veronique’s face that will be disfigured or even taken to hospital. He’s got balance, he does not fall. Crowd say yeah! Do it man! Of course the You Ess musketeers are everywhere. And people really love magic in the city (and witchcraft).

U hebt nog niets gezien. De voorstelling begint nu maar pas.
Veronique klimt op de schouders van de man uit Toverstad. Ze is een beetje zwaar, maar een tovenaar kan zelfs een auto op zijn schouders en hoofd dragen zonder te bezwijken. Ze beeft. Kin omhoog. Grijpt zijn hoofd stevig vast. Ze hoeft niets te vrezen. De man uit Toverstad rijdt op een fiets met maar één wiel. Hij klapt. Hij neuriet en stoot onverstaanbare klanken uit hmm-prr-mrr.. Hij rijdt geweldig. Hij heeft evenwicht. Ik wil hém op de stenen grond zien liggen, huilend en bebloed, maar ik weet dat alleen het gezicht van Veronique geschonden eet zijn, dat ze misschien wel naar het ziekenhuis zal moeten worden gebracht. Hij heeft evenwicht, hij valt niet. De menigte zegt yeahl Do it man! Die You Ess musketiers zijn ook overal. En mensen zijn dol op betovering in de stad (en op toverkracht).

Veronique bows. Gets her bag back. Is everything still the same? Now everyone scream for Veronique, he commands us. Of course we scream, why not? She survived a one-wheeled bicycle ride. Vera admires the man from Magicstan. You can see it from her erotic eyes. She kisses his cheek, but the man from Magicstan offers his lips instead. Thrice they kiss. She hugs him so warm. We all love it. Exotic stuff. Smaklik, the shy Belgians shout cheerfully. Vera’s boyfriend is not impressed. Of course who would watch his girlfriend kiss a man from Magicstan, thrice, and clap? People really love magic in the city (and witchcraft).

Veronique buigt. Ze grijpt haar tasje. Is alles nog in orde? Nu moet iedereen Veronique terugroepen, schreeuwt hij ons toe. Natuurlijk roepen we, waarom niet? Ze overleefde een ritje op een eenwielige fiets. Vera bewondert de man uit Toverstad. Je kunt het merken aan haar verlangende ogen. Ze zoent hem op de wang, maar de man uit Toverstad biedt liever zijn lippen aan. Drie keer kussen ze. Ze omhelst hem innig. Iedereen houdt hiervan. Exotische toestanden. Smaklik, zingen de anders verlegen Belgen nu vrolijk. De vriend van Vera is niet onder de indruk. Wie zou zijn meisje de man uit Toverstad willen zien kussen, drie keer, en dan nog klappen? Mensen zijn dol op betovering in de stad (en op toverkracht).

What you’ve just seen was bullshit. The show is only starting now.
He juggles three torches, then four, five. He adds a sharp panga. Now it’s really violent. Dangerous. Fire and fumes. Torches and a sword fly up in the air. Slip between his legs. I fear for his groin. He catches right, left and centre. Catches from the back — by the sides. We cheer, scream and whistle non-stop. Even the father and son from Chicago scream yeah, do it man. Then he adds a tennis ball which he eats with his small mouth and it comes out and he throws it away to the crowd but the balls keep coming and he eats them like a giant and we love it, uh! He eats fire too. A Japanese woman’s camera can’t stop beeping. Tourists really love magic in the city (and witchcraft).

U hebt nog niets gezien. De voorstelling begint nu maar pas.
Hij jongleert met drie fakkels, dan vier, vijf. Hij neemt er nog een scherp zwaard bij. Nu wordt het echt heftig. Gevaarlijk. Vuur en rook. Fakkels en een zwaard vliegen door de lucht. Glijden tussen zijn benen. Ik vrees voor de streek rond zijn lies. Hij grijpt ze rechts, links en in het midden. Vangt ze achter zich op – langs opzij. We joelen, schreeuwen en fluiten aanhoudend. Zelfs de vader en zoon uit Chicago roepen yeah, do it man. Dan komt er nog een tennisbal bij die hij laat verdwijnen in zijn kleine mond, die komt er weer uit en hij spuwt hem naar de menigte, maar de ballen blijven tevoorschijn komen en hij verslindt ze alsof hij een reus is, en iedereen houdt ervan, aah! Hij slikt ook vuur. Het fototoestel van een Japanse dame zoemt onophoudelijk. Toeristen zijn dol op betovering in de stad (en op toverkracht).

Like a pangaman, he ends his show in style.
Like a priest he commands nicely:
It’s good to give to the poor. If you liked the show, this show is worth at least five or ten Euro. But if you cannot afford five, try anything like three Euro. You can give even twenty. The police won’t arrest you. Here you pay after watching, and, from your heart. Remember I have a wife and four children. My mother is too ill. I must take her to the hospital. If you didn’t like my show, you can go home and sleep, but leave your children behind with money because I do it for children. Children love my show. We fill his hat with notes and coins. He smiles, holding burning torches in the air. It’s not wrong to give twice or more. It’s the right thing to do. Ladies need not give money.

Als een pangaman. beëindigt hij zijn show met stijl.
Als een priester gebiedt hij vriendelijk:
Het is goed ee aan de armen te geven. Als u van de voorstelling heeft genoten, dan is dit op z’n minst vijf of tien euro waard. Maar als u geen vijf euro kunt missen, probeer er dan drie te geven. U kunt er zelfs twintig geven. De politie zal u niet arresteren. Hier betaalt u na het schouwspel, en, met uw hart. Weet dat ik een vrouw en vier kinderen heb. Mijn moeder is heel ziek. Ze moet naar het ziekenhuis. Als u niet heeft genoten van mijn voorstelling, kunt u naar huis gaan slapen, maar laat uw kinderen hier met geld, want ik doe dit allemaal voor de kinderen. Kinderen houden van mijn show. We vullen zijn hoed met bankbriefjes en muntstukken. Hij lacht terwijl hij brandende fakkels in de lucht houdt. Het is niet verkeerd om tweemaal zoveel te geven, of zelfs meer. Dat is goed. Dames hoeven niets te betalen.

Afterwards I ask how much he collects from the show. Wow! three times my monthly salary, in less than 30 minutes! In Magicstan, we don’t have it social security system for the unemployed. I’m not really bothered that he is not taxed directly like all workers. I pity the vagabond with a bowl in that street who persistently asks for bread and soup, and the woman behind the window who sleeps with ten men a day, seventy men a week, just to pay rent. The magician does it so well every night outside God’s cathedral. How much did he give Veronique? Nothing! Too bad. As long as he does not transform mw into a bear or pig while watching, I say bravo to the man with a pony-hair style from Magicstan. After all, tourists love magic in the city (and witchcraft).

Nadien vraag ik hem hoeveel de voorstelling hem heeft opgebracht. Wow! Driemaal mijn maandsalaris, in minder dan dertig minuten!
Er bestaat geen sociale zekerheid voor werklozen in Toverstad.
Het zit me niet echt dwars dat hij geen belasting betaalt zoals andere werkende mensen. Ik heb medelijden met de zwerver in de straat die aanhoudend om brood en soep bedelt, en niet de vrouw achter het venster die met tien mannen per dag slaapt, zeventig mannen per week, alleen maar om de huur te kunnen betalen. De tovenaar doet het allemaal zo goed hier, elke avond aan de kathedraal van God. Hoeveel heeft hij Veronique gegeven? Niets! Spijtig. Zolang hij mij maar niet in een beer of in een varken omtovert tijdens de voorstelling, zeg ik bravo tegen de man met de paardenstaart uit Toverstad.
Want toeristen zijn dol op betovering in de stad (en op tover-kracht).

Vertaling: Suzanne Binnemans “The Magician” was published in Dutch translation in Woord Onder Dak: Vijf jaar PEN-Schrijversflat, edited by Ingrid van der Veken.

De Pangeman is de Zuid-Afrikaanse versie van de pakkeman of de ‘bogeyman’. Deze mythiese figuur wordt afgebeeld met een scherp zwaard.